“Je moet het gewoon los laten…..”.

Het wordt zo vaak en zo gemakkelijk gezegd. Alsof je een tas met boodschappen “los” laat. Maar zo makkelijk laat je niet alles los. Zeker met emoties is het op zijn zachtst gezegd, nogal een “ding”, dat los laten!

Want als je iets heel graag wil of juist niet wil verliezen, dan doe je meestal net het tegenovergestelde, toch?! Ik moet eerlijk bekennen dat ik er best lang over heb gedaan om te snappen hoe het werkt.

Een aantal jaren geleden overleed mijn moeder en ik kon haar niet los laten. Want wat moest ik nu zonder mijn moeder? Een leven zonder haar kon ik me eigenlijk niet voorstellen….. En toch was ik er nog gewoon, deed mijn dingen en het verdriet, de pijn en het gemis kwamen als een soort van golven over me heen. Het overspoelde me, als het ware.

Ik had – weet ik nog – net een boek gelezen van Annemarie Postma, “De helende kracht van acceptatie”. Daarin stond dat je, als je zo’n golf aan voelt komen, het beter kan verwelkomen en over je heen kan laten komen. Doe je dat niet, dan zullen de golven steeds groter worden en je uiteindelijk overspoelen. Nou ja, dat is natuurlijk best eng, want je duwt het liever van je af! Je bent bang voor de pijn die je gaat voelen. Toch heb ik het gedaan, ik deed even mijn ogen dicht en zei dan: “Kom maar, jij bent welkom, want jij hoort bij mij!” En het verbaasde me om te merken dat het verdriet en de pijn binnen een paar seconden weer weg was!

De tussenpozen tussen de golven werden steeds langer. Mijn boosheid verdween, mijn verdriet werd niet minder, wel anders! Ik kon het een plek gaan geven en belangrijker nog, ik kon mijn moeder liefdevol los laten en haar de rust gunnen die ze verdiende.

Waarom ik dit vertel en wat het te maken heeft met “los laten?” Alles! We moeten leren de situatie eerst te accepteren zoals hij is en de bijbehorende emoties verwerken. Dan pas kan je iets of iemand los laten.

En nu…. Kijk ik dankbaar terug op een mooie jeugd met de beste ouders die ik me maar wensen kon! Soms kijk ik in de spiegel, of hoor ik mezelf iets zeggen en dan denk ik aan dat liedje: “Mama, ik lijk steeds meer op jou!”. Door te accepteren wat was, kon ik het los laten en mede daardoor weet ik dat zij voort leeft in mij!

Het klopt: “Wat je los laat komt naar je toe!”

BewarenBewaren

Nieuwsbrief

Meld je aan voor deze nieuwsbrief en blijf automatisch op de hoogte.

Je bent succesvol aangemeld voor mijn nieuwsbrief!